وقتی
که می بینیم کودکان خیابانی با نگاه معصوم و کودکانه خود قربانی بازی سرنوشتی هستندکه رژیم آخوندی برای آنها ساخته،یا درآرزوی
نشستن درکلاس درس را در قلب کوچک خود دارند ولی وسع شان نمی رسد، ویا وقتی شنیدی
که کودکی بهخاطر فروش یک شاخه گل به خانمی التماس میکند .
چرا باید
چشمها و گوشهای خود را ببندیم در حالی که شنیدن حرفهای آنها ابتدایی ترین حق آنهاست .

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر