وجدان قاره - پابلو نرو، شاعری برای زمانها و انسانها

پابلو نرودا

پابلو نرودا،شاعری برای زمانها و انسانها

«سوگند یاد می‌کنم که شعر من هم‌چنان به مردم خدمت خواهد کرد. وقار را بر خشمگینان و امید را در نو میدان فروخواهد خواند و از برادری بزرگ رزمندگان راستین سخن خواهد گفت».
(از پیشگفتار نرودا در کتاب «سرود اعتراض»، 1968)

یکی از این خورشیدهای درخشان ادبیات و شعر جهان ما، پابلو نرودا، شاعر شهید و شهیر شیلیایی است.

شاعری که قلمش آواگر شادیها و دلتنگی‌های تغزّلی انسان و کتاب‌هایش
«نگارخانه‌یی‌ست که چهره‌ها و رویدادهای سیاسی آمریکای لاتین در قرن حاضر از دیوارهایش آویخته است و خواننده با خواندن کتاب‌هایش، به سلوکی هدفمند در تاریخ معاصر می‌پردازد». (مقدمه‌ی «سرود اعتراض»، ص 7)

«نگارخانه‌یی‌ست که چهره‌ها و رویدادهای سیاسی آمریکای لاتین در قرن حاضر از دیوارهایش آویخته است و خواننده با خواندن کتاب‌هایش، به سلوکی هدفمند در تاریخ معاصر می‌پردازد». (مقدمه‌ی «سرود اعتراض»، ص 7)
لقب تاریخی پابلو نرودا، «وجدان قاره» می‌باشد. صفتی برازنده‌ی اندیشمندی بزرگ که واژه‌های قلمش، سخن همه‌ی اعصار و زمانها و جهان و انسان است. نرودا، تجسم ترجمه‌ی شعرهایش بود؛ منزلت، وقار و آرامشی که کمتر شاعر و نویسنده‌یی به آن دست می‌یابد. کتاب‌های او از پرخواننده‌ترین شعرهای معاصر جهان گشت. کمتر کسی را در عرصه‌ی شعر جهان می‌شود یافت که مانند پابلو نرودا محبوب باشد:

 نرودا به قدرت اثرگذاری شعر، باوری شگرف داشت. هزاران بیت شعرهایی را که او سرود، توده‌های مردم آمریکای لاتین، با جان و دل خواندند و به‌خاطر سپردند».     (یادواره‌ی پابلو نرودا بر روی اینترنت، 2010)